آن‌گونه که خدا می‌بیند

آن‌گونه که خدا می‌بیند

وقتی داستان‌ها و حکایت‌های دوران کودکی ام را مرور می‌کنم، یادم می آید در جای حساس داستان، وقتی اوضاع
دشوار و طاقت فرسا می‌شد، پیرمردی در قامت حکیم و دانا کل که انگار روی ابرها زندگی می‌کند، با عصایی از چوب درخت گردو و ریشی بلند و پنبه ای و ابرویی پر پشت که تا روی چشم هایش آمده، ظاهر می‌شد و با صدایی پر ابهت، آرام و متین اظهار نظری عاقلانه می کرد و خیلی زود از صحنه داستان بیرون می رفت.

داستان آن‌گونه که خدا می‌بیند

صورت ذهنی دوران کودکی ام از انسان عاقل و حکیم اینگونه ساخته شده بود. اما حالا که می خواهم برای شما داستان بگویم، بنا نیست عاقل مردی از پشت پرده وارد داستان شده و با نفس مسیحایی اش گره مشکلات داستان را باز کند و دوباره ناپدید شود. حکیم و عاقل مرد و خردمند داستان یک نفر نیست و اینگونه نیست که فقط در بخشی از داستان ظاهر شود، بلکه حکمت و خرد در همه پرده‌ها داستان تا پرده پایانی ساری و جاری است و عقلانیتی است که در همه مراحل تبلور پیدا می‌کند و در انتها به ثمر می‌نشیند.