آیتالله محمدتقی بهجت فومنی (۱۲۹۵–۱۳۸۸ شمسی) از برجستهترین فقیهان، عارفان و مربیان اخلاق معاصر بود. او با سلوکی آرام، بیادعا و سراسر بندگی، در طول عمر خویش نمونهی کامل «عبد صالح خدا» بود. شاگردان فراوان، آثار اخلاقی، فقهی و عرفانی ارزشمند، و تربیت نسلی از علما و سالکان، میراث ماندگار اوست. ایشان در سال ۱۲۹۵ شمسی در شهر فومن به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش آغاز کرد و در جوانی راهی نجف اشرف شد. در حوزهی علمیهی نجف، از محضر استادان بزرگی چون آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی، شیخ محمدکاظم شیرازی و میرزا جواد آقا ملکی تبریزی بهره برد. پس از سالها تحصیل و تهذیب، در دههی ۱۳۲۰ شمسی به ایران بازگشت و در قم اقامت گزید؛ جایی که تا پایان عمر شریفش، در زهد و عبادت و تعلیم و تربیت شاگردان زیست.
